Aaarghhh! Flugið mitt frá Lyon til London (á leiðinni til Íslands) á þriðjudaginn fer klukkan sjö um morguninn! Klukkan sjööööö!! Hvað var ég að hugsa þegar ég pantaði þetta?
Ég vildi að ég hefði aldrei fæðst.
Frá því í gærkvöldi tilheyri ég þeim hópi fólks sem er búið með doktorsritgerðina sína. (Já, þú mátt skoða!)
Þetta fólk fær afmælisgjafirnar sínar snemma, svo á leiðinni frá Indlandi er epíska stórvirkið “Hodge Theory” eftir Claire Voisin, því miður í enskri þýðingu, en í hentugum tveim bindum. Þar sem franska útgáfan er löngu uppseld verður þessi að duga.
Djöfull er ég mikið nörd.
Bráðum eru fimm ár frá því ég flutti til Frakklands. Á þessum tíma hef ég lært frönsku, stærðfræði, unnið gegnum ýmis leiðindamál og almennt fullorðnast.
Ég þarf að fara að hugsa alvarlega um hvað ég ætla að gera næst. Mér líkar stærðfræði, svo ég ætla að halda henni áfram. Ég veit ekki ennþá hvort það gerist strax í haust eða eftir ár.
Hálfpartinn langar mig samt að það gerist eftir ár. Í millitíðinni væri ég alveg til í að flytja til Spánar eða Argentínu, lifa á ritsjórnarvinnu, læra spænsku og eignast nýja elskhuga. Í mig er kominn wanderlust.
Síðan í gær hef ég eytt sirka helming af vinnutíma mínum í að leita að pappír í bandarískri letter stærð.
Á blaði1 er ekkert merkilegt við þessa stærð. Hún er aðeins minni en A4 blað, en samt þykkari en ef maður margfaldaði einfaldlega hlutföll A4 blaðs með einhverjum fasta. Hæð þess á móti lengd er því stærri en samsvarandi hlutfall A4 blaðs.
Þetta hljómar ekkert merkilega, en nákvæmlega svona smáatriði verða hræðilega mikilvæg þegar vinnan manns gengur út á að krota satanísk tákn á blaðfleti daginn út og inn. Það er þægilegra að fremja myrkraverk á bandaríska pappírsstærð en ellegar.
Hins vegar gengur ekki rassgat að finna þennan pappír í frumskógum Evrópu. Frakkar fundu upp metrann, settu hann undir glerskáp í París, og hafa síðan ekki málamiðlað fyrir fimmaura í staðlamálum.
Í dag snéri ég aftur inn á rannsóknarstofu eftir enn eina fýluferð í nálæga skrifstofuvöruverslun. Eins leiðinlegt og orðið er, þá er hægt að ganga inn í skrifstofuvöruverslun fullur vona. Það er líka hægt að flýja þaðan útbýaður vonleysi. Eða, eins og ég sagði við vinnufélaga minn á tungumáli sem lætur sig vel að öllu örðu en hófsemi:
Við fæðumst. Við deyjum. Lífið er nafnið sem gefum vonbrigðunum þar á milli.
—
1 Ég veit.
Eftir mikla íhugun hef ég ákveðið að horfa á Lord of the Rings trekantinn aftur.
Þettu eru einu myndirnar nógu epískar til að geta borið djúpbotna pizzuna sem er í ofninum mínum.
Ein pizza til að sameina þær allar.
Í allri hreinskilni get ég ekki útskýrt af hverju ég eyddi svona miklum tíma í morgun að ákveða hvað ég myndi gera ef kóngulóin í baðherberginu mínu yxi allt í einu og yrði á stærð við lítinn til miðlungs hund.
Eins og ég hafi ekkert annað að gera.
Alveg sama hversu heitt ég ímynda mér að ég nuddi á mig sleipiefnum fyrir ósiðsamlegt framhald, þá fellur tálsýnin um sjálfa sig þegar gufurnar stinga augu mín og horið tekur að vella úr öllum götum.
Tröll hirði þetta kvef.
Say you play squash fairly regularly and that you often run into a cute girl at the court. How appropriate is asking her out, based on that you know exactly two things about her:
- She plays squash,
- She looks quite nice in shorts and a tight shirt.
Also, does the answer at all change if she always plays with the same lanky guy who’s maybe her boyfriend?
And about if you know he wears glasses and is totally lame and probably picks his nose when no one is watching?
Screw it, I’m going for it.
Over the last few years I’ve realized there are elements to my life critical to my health. I like to think of this process as one of numerical approxmiation. There are certain people out there, who we’ll take as being ideal, whose life is perfect and follows a beautiful spiral or curve or whatever. Then there are people as myself. We’re not perfect, but we see those beautiful spirals in our skies and try to approximate them the best we can. We pick a point on the curve and go on a tangent; ever so often we realize we’ve drifted off course, so we pick a new point on the curve and go again, and again, and again.
All this to say that while I’ve seen that running and squash and literature and fucking and math is vital to my health, I don’t think I’ve realized just how important writing is to me until now.
That’s ok. It’s not too late. The curve isn’t that far off. Just pick a point and go on a tangent. Slide.
Last week a friend of mine came down from the old country to visit. Like a good host I showed him around, pointed out various French oddities, took him to amazing parties, and made numerous culinary experiments on him (I really like cooking, but cooking for one is boring, so my guests get pounced by my odd dinner ideas). He survived, and is now happily back up north.
Apparently I’ve been here long enough to have gotten used to some of the stranger things you see every day here. It must be like standing around in a chicken farm all day; eventually we all become one with the smell of horribly treated poultry. The particular French happenstance I’ve stopped noticing is women crying in the street.
This happens more often than you’d guess, or at least more often than us cold-hearted, dead-eyed Viking robots are used to. After all, any display of emotion is a sign of weakness, and thus a harbinger of one’s imminent demise. Here in France people are more open and in touch with their puny human feelings, and tend to show them wherever they are (I once made my ex-girlfriend cry at the beginning of a four hour hike. She cried and yelled at me all the way up, leaving me to casually nod hello to hikers on their way down).
So when a French man does something to upset his girlfriend/wife/lover/mistress, which happens every ten seconds or so, then by Jove they show it; at home, at work, or in the street, if they were on the phone when the bad news hit. What this means practically speaking is that if you go on a walk through a French city for an hour or two during the day, you’ll see your fair share of crying women. I’d stopped noticing this until my friend pointed it out to me – like I said, chickenstench – but once he did I couldn’t help but see women in tears everywhere. And they are everywhere.
So the next time when you go to France, don’t play “yellow car” to pass the time. Play the crying game: punch your friends in the shoulder when you see a woman in tears. Three is a fairly good score for an afternoon’s walk, but the first one to get five wins.
